Een GSM die op de salontafel of naast de zetel ligt op te laden, blijft de hele avond binnen handbereik, ook wanneer er eigenlijk geen reden is om er nog naar te kijken. De toestellen 's avonds in een andere kamer laten opladen, weg van de plek waar de rest van de avond wordt doorgebracht, maakt het minder vanzelfsprekend om er telkens naar te grijpen. Het toestel is niet weg, maar wel net ver genoeg om het opstaan te vereisen.
Deze kleine afstand blijkt vaak voldoende om het aantal keren dat er naar het scherm wordt gekeken duidelijk te verminderen, zonder dat er een strikte regel voor nodig is. Veel mensen merken dat de avond hierdoor rustiger aanvoelt, ook al is er verder niets veranderd aan wat er die avond gedaan wordt.
Een beetje afstand van het scherm
In een gezin kan deze gewoonte voor iedereen gelden, zodat de oplaadplek in de keuken of de inkomhal een vaste plaats wordt voor alle toestellen samen. Zo wordt het ook makkelijker om elkaar hieraan te herinneren, zonder dat het als een verwijt overkomt.
Wie liever een tussenweg zoekt, kan beginnen met alleen het eigen toestel te verplaatsen, en pas later de rest van het gezin erbij betrekken. Het effect blijft hetzelfde, een avond met iets minder scherm en iets meer ruimte voor andere dingen.
Sommigen vervangen het scherm 's avonds bewust door iets anders binnen handbereik, zoals een boek of een tijdschrift, zodat de gewoonte om iets vast te houden niet helemaal verdwijnt. Anderen laten het gewoon bij niets en ontdekken dat de avond vanzelf trager begint te voelen zodra het scherm weg is. Voor tieners in huis kan deze regel het best werken wanneer ze op dezelfde manier voor de ouders geldt, zodat niemand zich uitgezonderd voelt. Op die manier wordt de afspraak een gewoonte van het hele huishouden, in plaats van een regel die alleen voor een deel van het gezin geldt.
Doorheen het jaar blijft deze gewoonte even nuttig, van lange zomeravonden op het terras tot koudere avonden binnen wanneer het najaar zich aandient.
